„Medya Güneşi“ jî di bin van şertan de di Nîsana sala 1988’an de, ango 22 sal berê derket. Wê demê li metrepolên Tirkan bizava demokratîk û ya civanên zanîngehan jî di nava tevger û lêgerînekê de bû. Ji sala 1987’an şûn de li pey hev gelek kovar û rojnameyên demoqrat û çepgir derketin. Wê demê wek ciwan û xwendekarên Kurd me ji wan hêvî dikir ku ew mijara Kurdî bînin zimên û behsa zilm û zordariya dewletê ya li ser gelê me bikin. Lê mixabin ew hêviyên me hemî vala derketin. ****************************

Nivîskar û rojnamegerê Kurd Cemal Özçelik bi eslê xwe ji Dêrîka Çîyayê Mazî ye. Wî cara yekem di sala 1988’an de, xwe bi kovara Medya Güneşi bi gelê Kurd naskirin da. Ew xwedî û berpisiyarê vê kovarê bû. Ji wê demê vir de gelek pirtûk nivîsîye. Zêdeyî 13 sala ye li Swîsrê dijî. Li wêderê, li Zanîngeha Bernê Arkeolojî weke beşê sereke û weke beşê duyem û sêyem jî Etnolojî û Fîlolîjîya Rojhilat xwendîye.

Li Başûrê Kurdistanê, piştî 12’ê Îlonê, di rojnamegerîya Kurdî de, cara yekemîn kovara Medya Güneşi derket. Wê demê me Lîse dixwend, bi rastî jî ew kovar weke rojekê li me hilat. Di nav ciwanên Kurd de bu ekolek. Bi vî awayî Medya Güneşi di dîroka rojnamegerîya Kurdî de cîyekî bi taybetî girt.

Me pêşniyar bir ji Cemal Özçelik re û rica jê kir ku di di malpera me de binivîse. Wî jî em ne şikenandin û pêşniyara me qebûl kir. Ango Cemal Özçelik ê ji vira wade di kurdistan-post de, bi kurdî binivîse. Sipas jibo wî...

Weke tê zanîn 22’ê nîsanê Roja Rojnamegerîya Kurd e. Me bi vê munasebetê xwest Medya Güneşi bibîr bînin û bi nifşên nuha naskirin bidin. Herweha me xwest em nerînên wî, yên di derbarê pirsên rojevê de bistînin, di derbarê kar û xebatên wî de agahdarîyê bidin xwendevanên xwe.

12’ê ìlonê wek xezebekê bi ser welatparêz û şoreşgeran de rijyabû. Ew bûbû sembola tadeyî, zilim, zordarî û lêdanê. Ù bi taybet jî li Kurdistana me a zêrîn. Ji bo gelê me ew ne tenê Faşîzmeke zordar û kevneperest bû. Lê ew ji nû de zexmkirina zincîrên kolonyalîzmê, ango mêtingehgariyê bû.

Li gor belgenameyên roj bi roj derdikevîn holê, bêtir eşkere dibe ku ev cunta bi salan hatiye pîlankirin. Hedefa sereke jî bêguman tevgera azadî û rizgarîxaz a Kurdistanê bû.

Çi dema ku gelê me jibo mafên xwe yên rewa tevgerîyaye û daw û doza çand, ziman û welatê xwe kiriye, devleta kolonyalîst „Komarâ Tirkiyê“ bi pîlan û projeyên xwe yên kirêt dahfik li ber vedaye û ew xistiye kemînê. Komkujî, koçberî, sirgûn, bac û xerac, zilm û zordarî ji ser gelê me ranebûye.

Gelê kurd tim xwestiye bi rêyên aştiyane bigihên daxwazên xwe. Wan tim destê xwe yên biratiyê dirêj kirine. Lê devleta kolonyalîst tim li pê fen û listikan bûye.

Dewletê her çi çendî bi metodên nemirovahî her demê bizava kurdî pelçiqandibe jî, nekarîbûye wê bi temamî ji holê rake. Ji ber vê yekê ew tim bi tirs bûye. Tirsa ku rojekê wê Kurd careke din ji xewê şiyar bibin û serî hildin. Kolonyalîstan gelek caran bi zilmê gelê me xistin xewê. Lê ew bi xwe ji tirsan bê xew man! Tirsê ew her tim har û dîn kirin. Tirsek weha ku, siya wan jî qudûmê wan dişkenand.

Tevî ku li ser çand, ziman û nasnameya Kurdî tadeyî hebû jî, ronakbîrên Kurd tu wextê dest ji daw û doza xwe bernedabûn. Bi rê û metodên cûr be cûr xebatên xwe her domandibûn. Ev xebat û têkoşîn di salên 70’yî de gihaştibû asteke gelekî bilind. Bizawa ronakbîr û pêşengên Kurd xwe gîhandibû nav gel, gel pêl bi pêl hişyar û bi rêxistin bûbû.

Ne tenê zanyarî û rêxistinî, lê daxwazên gelê Kurd jî ketibû mecrayeke nû. Mafê çarenivîsî, daxwaza azadî û serxwebûnê roj bi roj bêtir di dilê gelê me de kok û reh berdidan. Ev pêşveçûn û tekoşîna bi biryardar a netewa Kurd li Kurdistana Bakur bu sedemê bingehî a lidarxistina cuntaya Faşîst û kolonyalîst.

Cûnta jibo gelê me ne tenê guhertineke antî-demokratîk a leşkerî bû. Zordarî li ser her mirovê pêşverû, demoqrat û şoreşger hebû, lê arteşa Tirk bi çavekî dijminayî li gelê Kurd dinerî. Kurd jibo wan ne tenê mixalif, herweha dijmin jî bû. Ù wek êrîşî ordiyeke dijmin bikin êrîş dianîn ser gelê me. Èrîşên hov, bê ûjdan..

„Medya Güneşi“ jî di bin van şertan de di Nîsana sala 1988’an de, ango 22 sal berê derket. Wê demê li metrepolên Tirkan bizava demokratîk û ya civanên zanîngehan jî di nava tevger û lêgerînekê de bû. Ji sala 1987’an şûn de li pey hev gelek kovar û rojnameyên demoqrat û çepgir derketin. Wê demê wek ciwan û xwendekarên Kurd me ji wan hêvî dikir ku ew mijara Kurdî bînin zimên û behsa zilm û zordariya dewletê ya li ser gelê me bikin. Lê mixabin ew hêviyên me hemî vala derketin.

Gotinek pêşiyan heye, dibêje; “Gerek tu girrê xwe bi destê xwe buxrîni”. Piştî me dît ku tu fêda kesî li me nayê, me xwest em xwe bi xwe ji birînê xwe re bivin derman û em ketin nava lêgerînekê. Kesên di nava vê xebatêde bûn bi piranî xwendekar bûn, lê me xebatên xwe bi wan hidûd nekir. Kesên xwedî meslek, karker, esnaf û hwd jî ji mere gelekî bûn alîkar.

Dema ku me Kovara Medya Güneşî derxist, me hertişt dabû pêşçavên xwe. Me zanîbû ew ê helwesta devletê li hemberî me negatîf be. Ù wek em fikirîbûn jî derket. Bi derketina kovarê re dewletê dest pêkir buroya me têxîne bin çavdêrî û taqîbatê. Wan dixwest tesbît bikin bê kî diçe û tê. Lê me qet guh neda wan. Em bi karên xwe ve mijûl bûn. Lê carna tevî ku me xebatên legal, eşkere dikirin jî, diviyabû em wek milîtanekî ku xebatên nependî dimeşîne tevbigerin. Ji ber ku me ne dixwest di rûyê me de kesî din zirarê bibînin, em pir eşkere ne diçûn cem gel mirov û nas û dostan. Kesên ku dixwestin ji mere bibin alîkar, em bi dizî diçûn cem wan. Ji bilî taqîbatê, bi biryara dozgerên devletê temama hêjmarên Medya Güneşi hatin berhevkirin û qedexekirin. Wek xwedî û berpirsiyarê giştî jî dawe li min vebûn. Piştî hêjmara çaremîn mahkemê di yek celseyê de 3 sal û nîv ceza da min û biryara tewqîfkirinê derxist. Ji Tebaxa 1988’an heta sibatâ 1989’an 6 mehan ez di girtîgehê de mam û paşê hatim taxliye kirin. Sebebê tahliyê jî ev bû: Parêzerên min li gel mahkemeya bilind îtiraz li dijî biryara mahkemê vekiribûn. Li ser vêya mahkemaye bilind biryar xerakiribû. Lê sebeba xerakirinê jî balkêş bû. Biryar dabûn ku 3 sal û nîv ceza jibo min hindik bû û gerek ez bi 7 sal û nîvan bihatama ceza kirin! Ji ber ku hukum xerabûbû û mahkemê ji nûde destpê bikira, ez hatim berdan... Cara duemîn jî ez di sala 1993’yan de hatim girtin û 3 mehan di girtîgehêde man. Wê demê ne tenê ez, lê berpirsiyarê me yê giştî ê nû Osman Aytar jî hatibû girtin û ew jî çend mehan di hefsê de mabû. Ji ber girtin û daweyan, em mecbûr diman tim gerînendeyê kovarê biguherînin... ù ez vê jî bêjim, Herçi çendî Medya Güneşî wek kovar destpêkiribû jî, me ew di sala 1993’yan û vir de wek rojnameya du hefteyî derxist.

Derketina Medya Güneşî yekser deng da. Bi taybetî jî li Kurdîstanê. Ji xwe berî derkeve me pêwendî bi xwendekarên Unîwersîteya Dîclê a li Diyarbekirê û bi gelek mirovên welatperwer re danîbûn. Haya tevan jê hebû ku ew ê kovar derkeve. Ji ber vêya me astengiya belavkirinê qet nedît. Ew bi destan li gelek bajar û navçeyên Kurdîstanê hat belavkirin. Lê fîrmayên belavkirinê yên holdîngên mezin xwe nedan ber belavkirina kovara Medya Güneşî. Di despêkê de min têlefûnî berpirsê fîrmayê kir (ew şûbeyeke rojnama rojane a Hürriyetê bû) û min ji wî randewû wergirt. Di têlefûnêde gotibû nushayeke kowara xwe jî bixwere bînin, daku ez bivînim. Wexta ez û hevalê xwe Vahit Aba çûn buroya wî, wî em bi şêweyeke pir xweş û bi qîmetdayineke mezin pêşwazî kirin. Lê piştî ku wî li qapaxa kovarê mêze kir, rengê rûyê wî tavilê hat guhertin. Me wê demê jenosîda Helebçeyê, ku taze qewimîbû kiribû qapax. Berpirsê fîrmayê dema wêneyên li ser rûyê kowarê dît, bêyî ku bifikire tavilê got em nikarin vê kowarê belav bikin û bi lez em şûnde bi rê kirin. Ez dikarim bêjim ketina me ya hundir û derketina me bû yek. Min baş fam kiri ku sermayedarên Tirkan ne tenê sermayedar bûn, herweha kolonyalîst jî bûn.

Ji hêlekê ablûqaya dewlêtê, ji alîyê din jî astengkirina kapîtalîstên Tirk ên kolonyalîst... Lê em dîsa jî kêf xweş û bi coş bûn. Teseliya herî mezin piştgirî, alîkarî û lêxwedî derketina gelê me bû. Me berê jî texmîn kiribû ku ew ê kovara me olan vede. Lê dengvedana kovarê hêviyên me jî derbas kir. Çi bi riya ku me dibihîst, çi jî bi riya postê be, hayê me jê çêdibû ku bi rastî jî Medya Güneşî dilê hezaran mirovî germ kiribû. Bêyî ku em wan wezîfedar bikin, gelekan xwe bi xwe berpirs didîtin û kovar dixwendin, didan xwendin û belav dikirin. Ù pêre jî-çi pir, çi hindik- dişandin ser hesabê me ê banqeyê. Dema ez di hevsê jî de bûm min bi dehan name ji xwedevanan – ji yên li welêt, li metrepolan, an jî li derveyî welêt- wergirt. Wan nameyan her yek jibo min bûbû mûmek ku tariya zîndanê diterqiland û dor li min ronî dikirin.

Rewşenbîr, nivîskar û siyasetmedarên Kurd jî li Medya Güneşî xwedî derketin. Me xwe wek berdevk, an jî nûnerê rêxistinekê nedidît. Helwesta me netewî û Kurdistanî bû. Me cî dida nivîs û nûçeyên her der û dorê. Ez bawer im ev jî bû sebep ku her kes li Medya Güneşî xwedî derkevin. Lê mixabin hin kes û hin der û dorên ku bi awayekî negatîf xwe nêzîk kiribûn jî derketibûn. Tirs bi wan re çêbûbû ku xwedê giravî em ê nanê destê wan ji wan birevînin. Lê ew tirsên xeyalî bûn.

Piştî ku Medya Güneşî derket, bêgûman vê yekê bala çepên Tirkan jî kişand. Ez dikarim bi eşkereyî bêjim ku tu der û dorê çepgir bi şiklekî neyînî xwe nêzîkî me nekirin. Temamê wan serkeftin jibo me xwestin. Hinan ji wan jî bi dilgermî li me xwedî derketin û beşdarî çalakî û kampanyayê li dijî siyaseta dewletê a li hember kovara me bûn (Wek mînak ez dikarim navê kovara Emekê bidim... Tenê kovara “2000’e Doğru, ku di bin rêberiya Doğu Perînçek de derdiket jibo ku Kurdan beraberhevdin, xwest kovara me wek kovareke dijî gerîlla nîşan bide, lê em di vî warî de şîyar bûn û me ew siyaset pûç derxist.

Medya Güneşî bi giştî 63 hêjmar derket. 15 hêjmar wek kovara mehane û 48 hêjmar jî wek rojnameya du hefteyî bûn. Wek min li jor jî anî ziman, hemû hêjmar hatin hevdan û qedexekirin. Sedem jî wek “Qelskirina hestên netewî”-ango hestên Tirkayetî- û propagandaya cudaxwaziyê-bölücülük propagandasi- dihatin nîşandan.

Wek min li jor jî anî ziman gelek kes beşdarî xebata derxistina Medya Güneşi bûn. Çi maddî û çi jî manevî. Qadroyên aktîf di kovarê de dixebitîn jî di destpêkê de bi min re ev kes bûn: Can gülşenoğlu, Fevzî Bilge, Abdullah Kiran, Vahit Aba, Mahmut Metin, Salih Kaya, Mustafa Güneş.. Ji bilî vê jibo derxistin, peywendiyên bi der û dorê û bi nivîsên xwe Mustafa Özçelik û Osman Aytar jî rolên pir bi qîmet lîstin. Li Diyarbekir û bajarên der û dora wê jî gelek hevalan wek “qehremanên bênav” xebateke bi rêk û pêk meşandin. Li derveyî welêt jî Medenî Marşîl, M. Ali Yildirim, Şefik Öncü, Ahmet Acar, Şuayib Adliğ û gelek kesên din xebatên gelek xweş meşandin. Ji ber ku tim dawe li hemberî gerînendeyê kovar û paşê jî rojnameyê vedibûn, lazim bû me tim ew biguherta. Wek gerînende jî hevalên me Yakup Karademir, Salih Bal, Abdullah Kiran, Mahmut Metin, Nusrettin Yüksekkaya, Murat Yeşilirmak, Vedat Aydin û Nesih Çilgin watinî hilgirtin. Berpirsê Buroya me ya Diyarbekirê jî rahmetî Muzaffer Tekeş bû. Güzel Ak jî wek xebatkarê kovarê rola xwe lîst. Dûre Hamdullah Akyol berpirsiyariya buroyê hilgirt. Li Izmirê hevalê me Yilmaz û dure Salih Eser berpirs bûn. Li Mêrsinê Hamdullah Karakele, li Ankerê jî Abdullah Güler.

Ev hevalên ez bahsa wan dikim hîn jî kêm zêde xebatên xweyî welatperwerî dimeşînin. Hin ji wan xebatên nivîskariyê didomînin, hin helbestvan, hin ressam û hin jî aqademîker in.. Çend heb ji wan jî jiyana xwe li derveyî welêt dimeşînin.

Piştî Medya Güneşi gelek kovarên din jî ji aliyên Kurdan hatin weşandin. Wek mînak: Toplumsal diriliş, Özgür gelecek, Vatan güneşi, Sitêrka Rizgarî, Newroz Ateşi, Newroz, Hevdem û hwd. (Di derheqê dîroka rojnamegeriya Kurdî de nivîseke pir xweş a birêz Seyidxan Kurij di sîteya Rizgariyê de derketiye. Hevalên bixwazin dikarin agahdarîyên bi teferûat ji wir bistînin). Her yekê li gor nêrîna xwe xwestin gelê me hişyar bikin û piştgirtiyê bide tekoşîna netewî ya gelê Kurd. Wan gelek car di nava xwe de platform jî çêkirin û li ser nirxên welatperwerî bi hevre xebat jî meşandin..

Lê dewletê tu mecal nedan wan ku li ser lingan bisekinin. Gelek ji berpirsên wan mecbûr man derkevin derveyî welêt. Ji ber vê yekê xebatên rojnamegeriyê darbeyeke mezin xwar. Ù îroj jî rojnamegeriya li ser înternetê di rewacêde ye. Kesên ku tradîsyona kovar û rojnameyan dişopînin, weşanên xwe bi navên cûr be cûr li ser înternetê dimeşînin.

Berî herkesî mirovên Kurd pêwistiya wan bi “Vebûnê” û gavên demoqratîk hene. Ji ber vêya ez bawer nakim ku yek Kurd li dijî gavên ber bi demokqrasiyê derkevin. Lê divê li gel van axaftin û gavên biçûk dilsozî jî hebe. Ev 20 salin berpirsê dewletê û hukûmetên wan behsa “Realîta Kurd”, “Pirsgirêka Kurd”, “Çareseriya demoqratîk” û hwd dikin. Lê heta nuha tu gavên berbiçav nehatin avîtin.

Demoqrasî û aşitî cêwiyên hev ê bihev zeliqînin. Bêyê demoqrasiyê aşitî, bêyî aşitiyê jî demoqrasî çênabe. Lê dewlet û hukûmetên wan naxwazin vê rastiyê bibînin. Ew dixwazin “Demoqrasiyê” di nava şer de pêkbînin û ev jî ne mumkun e. Dewlet û Ordiya Tirk duxwazin bizava Kurdî têk bibin. Lê gelê me îdî kêm zêde hişyar e, naxwaze xwe dîsa bide xapandin. Tevî ku vebûnê baş dibîne jî bi şik û mesafe li meselê dinere. Heta ku gavên berbiçav neyên avîtin û jibo aşitiyê tedbîr nê sitendin, gelê me wê tim bi şik û bi fikar be. A rast jî ev e.

Bizava Kurdî ne tenê kesên çekdar û rêxistinên der û dorawan e. Ji partî û komeleyên qanûnî bigrin, heta rêxistinên îlegal û yên eşkere ku kar û xebatên sivîl dimeşînin, herkes di hedefê de ye. Lê mixabin gelek kes û der û dor dibên qey tenê gerîlla di hedefê de ye û xwe wek mûhatabên êrîşên dewletê nabînin. Ù hin der û dor jî dibên qey ew tenê di bin êrîşan dene, çewisandina li ser ên din nabîne, naxwaze bibîne. Ji ber vê yekê jî yekitiyeke netewî bicî nayê.

Helwesta DTP’ê û ana jî a BDP’ê bi giştî baş bû. Di destpêkê de xwestin şansekê bidin “vebûnê”. Tim deriyê xwe vekirî hiştın. Lê hukûmeta AKP’ê ew muhatab nestendin. Di çavê AKP’ê de Kurd ne milet, an jî gelek, lê mirovên atomîze bûnin û yek bi yek şexsên ji hev cuda ne. Bêguman mafên mirovî û takekesayetî jî ne hindik e û destxistina wan jî pir bi qîmet e. Lê ger dewlet û AKP bi rastî jî dixwazin mesela Kurdî çareser bikin, divê Kurdan û berpirsên wan ê siyasî wek terefekî muhatab qebûl bikin.

Bi ya min tevî ku ez hukûmetê subjektîf dilsoz nabînim jî, ev daxuyaniyên di derheqê mijara Kurdî de tên kirin û gavên biçûk ê têne avîtin jibo pêşveçûnê û şikandina zîhniyeta şowen a li ser gelê Tirk bi awakî objektîf baş in. Dewlet û hukûmet bi siyaset tê ser gelê me, divê em jî xwedî siyaset bin. Bêyî ku AKP’ê destek bikin, gerek deriyê xwe tim ji pêşdeçûna re vekirî bihêlin û nêt û siyaseta AKP’ê û a dewleta Tirk tim deşîfre bikin da ku gelê me bêtir hişyar bin û rayên xwe nedin AKP’ê an jî partiyên din ê dewletê.

BDP dixwaze li meclîse aqtif û çalak be, lê ji ber ku dewlet û partiyên dewletê ji hin gavan re ne vekirî ne, wer xuya ye bi zanebûn gavên xwe sist davîje. Ez bawer im divê ew weha nefikirin. Divê mirov hinekî zorê bide dewletê, da ku mecbûr bimîne hin gavan bavîje. Bê qrîz û teşqelan pêşdeçûn çênabe..

Xebata min a şexsî ez dikarim bi vî rengî bînim ziman; ev nêzî çarde salane ez li Swisrê li bajarê Bernê dijîm. Min li zanîngeha Bernê beşa Arkeolojî, etnolojî û fîlolojiya rojhilat a nûjen qedand. Ez ana karê wergerê dikim. Ji zimanê Kurdî û Tirkî werdigerînim zimanê Almanî. Wek tê zanîn li Swîsrê çar zimanên fermî hene. Li kantona Bernê zimanê sereke Almanî ye.

Xebata xwe ya rojnamegeriyê li ser sîteyan dimeşînim. Ez ana li kurdinfo.com’ê dinivîsînim. Wek nivîskar jî pirtûkan dinivîsînim. Heta nuha çar pirtûkên min derketin. Sê heb ji wan bi Tirkî ne, yek jî bi Kurdî ye. Di derheqê pirtûkan de ez dikarim bi kurtahî van agahîyan han bidim:

Pirtûka yekemîn: ‘’Ütopya Mevsimi’’, di sala 2002’an de di nav weşanên Avesta/Keskesorê de hat weşandin. Ev pirtûk ji kurtenivîsên ceribandinê pêk tê. Wek mijar jî di derheqê hezkirin, evîndarî, bêrîkirin, dûriya ji welêt û malbatê, hesret, tenêbûn û berxwedana li ber astengiyên jiyanê ne.

Pirtûka duemin: ‘’Özgürlüğe Koşmak’’, di sala 2003’yan de di nav weşanên Çiviyazıları de derket. Ew jî ji nivîsên ceribandinê pêk tê. Wek mijar jî di derheqê felsefe, wateya jiyanê, tecrube û serboriyên jiyanê, wateya azadî û nasnameya mirovî û hwd e.

Pirtûka sêemîn: Roman e. Navê wê, ‘’Yasak Ateşin İntikamı/Bir Yol Hikayesi’’ ye. Di sala 2004’an de di nav weşanên Elma de derket. Mijara romanê bûyerên aktûel ên welatê me ne. Lê ew bi awayekî fiktiv/xeyalî hatiye hûnandin. Di romanê de mirov dikare mîtolojî, dîrok, sîyaset, felsefe, çîrok û hwd gelek beşên wêjeyê bibîne. Ù ew bi şêweya Fablê hatiye nivîsandin.

Pirtûka çaremîn: ‘’Stranên Çavbiken’’, di sala 2005’an de di nav weşanên Dozê de derket. Ew jî ji kurtenivîsên ku bi şêweyeke helbestkî hatine nivîsandin pêk tê.

Nuha romanek di nav destê min de ye, ger ez karibim xwe motîve bikim, ez ê wê jî biqedînim..

Di nav pirtûkên min de ya ku ez herî zêde jê hez dikim, a yekemîn e, ango Ütopya Mevsimi ye.

Jiyan bigîştî li derveyî welêt pir zahmet e. Jibo nivîskar û rewşenbîran bêtir zahmet e. Gelek ji wan bizorê debara xwe dikin. Ji ber ku li welatên Ewrûpa xebata ramanî pere nake. Lê tevî van zahmetiyên jiyanê û yên aborî, dîsa jî xebata siyasî û sivîl ya kurdayetiyê li ser pişta rewşenbîrê Kurd e. Ev berhemên di derbarê ziman, muzîk û çanda Kurdî de îro li welêt gavên xweş davîje, wek tê zanîn encamên xebatên 20-30 salên dawiyê ne. Tabî nayê wê wateyê ku xebatên kevintir tên jibîrkirin.

Pêwendiya di nabêna rewşenbîrên Kurd li Ewrûpa mixabin ne gellekî xurt e. Herkes bi awakî di quncika xwe de hefsî maye. Hîn bêtir her ronakbîrên li welatekî di nava xwe de dixwazin hin xebatan bimeşîne. Platforma Kurdên li Ewrûpa gaveke xweş bû lê zêde mecal nedît rola xwe bilîze.

Zahmetiyê jiyanê, xerîbî, xurbet wek kêreke du alî ye. Dikare mirov têk jî bibe û wan bi serxîne jî. Lê ne têkçûn, ne jî serkevtin aîdî takekesan e. Têkçûna yek mirovî dikare bibe têkçûna temamê civakê û serkevtina şexsekî jî dikare hemû civakê bi serxîne. Ji ber vêya bi ya min divê her Kurd xwe wek perçakî civaka xwe bibîne û li gor wê tevbigere.

Em li derveyî welêt bin jî em perçakî civaka xwe û welatê xwe ne. Lê li vir hin pisrgirêkên raste rast bi jiyana penaberiyê ve girêdayê hene. Divê mirov çavê xwe ji wan jî re negrin.

Em anuha çend heval wek ronakbîrên Ji Kurdistanê û Tirkiyê têne gel hev da ku em karibin di warê civakî û sivîl de xebateke li ser esasê lobî û dîplomasiyê bimeşînin. Kesên ku ev bizav damezirandin û di wexteke kin a borî de civîneke mezin li bajarê Bernê li darxistin; Teslîm Töre, Cemal Özçelik, Yaşar Yalçin, Devrîm Bağ û Ömer Reşitoğlu ne. Dûre me gruba xwe ya xebatê berfireh kir û endamên nû lê zêde kir. Endamên nû ji van kesan pêk tên: Şefan Tunç, Tahir Çınar û Roza Işık..

Jibo pirsên we ji we re sipas dikim, di xebatê we de serkevtinê dixwazim. Silavên xwe yên welatperwerî li we û hemû xwendevanên we dikim. Herweha ez salvegera Rojnamegerîya Kurd li gelê kurd pîroz dikim.